Νομίζω ότι όλοι συμφωνούν ότι το παρελθόν έχει περάσει - Τζωρτζ Μπους

Παιδικές φωνές και κουκλοθέατρο στις φυλακές Κορυδαλλού

26 Ιουνίου, 2022

Ένα διήμερο με παραστάσεις κουκλοθέατρου για μικρούς και μεγάλους φιλοξένησε το κατάστημα κράτησης του Κορυδαλλού στον χώρο του ανοικτού επισκεπτηρίου.

Υπό την καθοδήγηση και τον συντονισμό της Άλκηστης Κοντογιάννη, ομότιμης καθηγήτριας του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, 32 μεταπτυχιακοί φοιτητές και δημιουργοί των πρωτότυπων έργων προσέφεραν στους κρατούμενους μια πολύτιμη ανάπαυλα από τη συνηθισμένη καθημερινότητά τους.

«Επιλέξαμε μια ποικιλία θεμάτων, από την υγεία και το περιβάλλον έως τις ανθρώπινες σχέσεις» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Άλκιστις Κοντογιάννη. «Δημιουργήσαμε ένα σύμπαν από παραμύθια με μεταφορές καις συμβολισμούς» προσθέτει.

Μπορούν όμως τα παραμύθια και τα σκηνικά που φτιάχνονται με πρωτόλεια μέσα να συγκινήσουν ένα τέτοιο ακροατήριο; Ήταν ένα ερώτημα ή ακόμη και ένας φόβος που εξέφρασαν πολλοί. Η πραγματικότητα όμως τους διέψευσε. Η αίθουσα στο ανοικτό επισκεπτήριο ήταν κατάμεστη το απόγευμα του Σαββάτου και το χειροκρότημα των θεατών ζεστό.

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε το πρωί της Κυριακής όταν η αίθουσα γέμισε από τις φωνές των παιδιών που ήρθαν να επισκεφθούν τους πατέρες τους. Τα παιδιά μαγνητίστηκαν από τις κούκλες και τις παραστάσεις «Το δάσος των Βατίκων», «Η μεγάλη των πτήσεων σχολή», «Πάρης καλεί Αφιλοξενιστάν…όβερ», «Ποτέ δεν είναι αργά». «Ο πλανήτης έχει πυρετό» και «Μαζειρεύουμε: Ο Ρόνης ο Μακαρόνης και Σεφ Πατάτας».

Μετά το τέλος της εκδήλωσης κάθισαν με τους γονείς τους στο ανοικτό επισκεπτήριο, έναν φροντισμένο χώρο με γρασίδι και πλακόστρωτα δρομάκια που φιλοξενεί παγόνια, κουνέλια και πουλερικά. Η μικρή αυτή πανίδα ήταν ακόμη ένας λόγος να αποσπαστεί το βλέμμα τους.

«Τα παιδιά είναι το πιο δύσκολο αλλά και το πιο ενδιαφέρον κοινό» λέει η Αφροδίτη Παγούνη, μεταπτυχιακή φοιτήτρια και συνδημιουργός της παράστασης «Σαν τη Γη πουθενά», η οποία έχει κάνει παραστάσεις και σε άλλα καταστήματα κρατουμένων. «Στον Κορυδαλλό είδα ό,τι και στο Ναύπλιο. Ανθρώπους που θέλουν να μοιραστούν πράγματα και να ζήσουν κάτι πέρα από την καθημερινότητά τους» συμπληρώνει.

Αυτή η διάθεση επικοινωνίας ήταν διάχυτη στον χώρο που φιλοξενήθηκαν οι παραστάσεις. Εξίσου έντονη ήταν και η επιθυμία για ψυχαγωγία, η οποία ικανοποιήθηκε με το μπαγλαμαδάκι μεταπτυχιακού φοιτητή, ο οποίος το διέθεσε για μια μίνι λαϊκή συναυλία. Ήταν εκεί κάποια στιγμή που ένας κρατούμενος ζήτησε να ακουστεί το «Κελί 13» και ήταν την επομένη, στο παιδικό κουκλοθέατρο, που κάποιος μικρός θεατής ρώτησε τον πατέρα του γιατί δεν είναι στο σπίτι.

Τόσο το Σάββατο όσο και την Κυριακή, πάντως, οι παραστάσεις ξεκίνησαν με την κλασική φράση των παραμυθιών «μια φορά και έναν καιρό». Με αυτή τη φράση είπε κάποιος κρατούμενος πως ξεκινήσει κάποτε την αφήγησή του για να διηγηθεί στα παιδιά του τη ζωή του σαν παραμύθι.

Δ.Π.