Αν όλο το παιχνίδι είχε να κάνει με το τι έγινε στο παρελθόν, τότε οι πιο πλούσιοι άνθρωποι θα ήταν βιβλιοθηκάριοι. Warren Buffett, 1930-, Αμερικανός επενδυτής

Κολμπάσια Χαούσου: Όλοι έχουμε τη δύναμη να γίνουμε φάροι ελπίδας

17 Ιούνιος, 2019

Είναι η φωνή και το πρόσωπο των θυμάτων βασανιστηρίων σε όλο τον κόσμο. Έπειτα από μια μακρά διαδρομή προς τη δική του ελευθερία, ο Κολμπάσια Χαούσου ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο για να μιλήσει για τα δικαιώματα και τις ανάγκες των επιζώντων από βία και βασανισμούς.

Ο Κολμπάσια Χαούσου βρέθηκε αυτές τις μέρες στην Αθήνα για να συμμετάσχει στο συνέδριο για τα θύματα βασανιστηρίων που συνδιοργάνωσαν οι «Γιατροί Χωρίς Σύνορα», το πανεπιστήμιο Στάνφορντ και η δικηγορική εταιρεία «Reed Smith». Επίσης, όπως αποκάλυψε στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ήρθε σε επαφή με την ομάδα «Survivors2», την οποία σύστησαν θύματα βασανιστηρίων που ζουν στην Αθήνα, προκειμένου να τους συμβουλεύσει με ποιους τρόπους μπορούν να κάνουν παρεμβάσεις στην Ελλάδα.

Αυτό άλλωστε έχει βάλει ως στόχο και για τον εαυτό του: ως θύμα βασανιστηρίων αποφάσισε να μοιραστεί την εμπειρία του για να υποστηρίξει άλλα θύματα σε όλο τον κόσμο. Έτσι, το 2006 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του δικτύου «Survivors Speak OUT». Το δίκτυο λειτουργεί με την υποστήριξη της ΜΚΟ «Freedom from Torture», της οργάνωσης που βοήθησε και τον ίδιο τον Κολμπάσια στην αποκατάστασή του και στην οποία εργάζεται σήμερα ως σύμβουλος για τα θύματα βασανιστηρίων. «Όταν τελείωσα τη θεραπεία μου ήθελα να κάνω κάτι για τα άλλα θύματα. Ο σκοπός των βασανιστηρίων είναι να σε κάνουν να σιωπήσεις. Γι’ αυτό είναι κρίσιμο για μένα και για τα άλλα θύματα να μιλήσουμε και αυτό αποτελεί για μένα ένα σημαντικό κομμάτι στη μάχη κατά των βασανιστηρίων», μας λέει και προσθέτει χαρακτηριστικά: «Το μότο μας στο δίκτυο είναι: Τίποτα για εμάς χωρίς εμάς».

Σημαντική στιγμή της διαδρομής του δικτύου ήταν η συνεργασία του Κολμπάσια με τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Βρετανίας, Γουίλιαμ Χέιγκ, και την πρέσβειρα Καλής Θελήσεως του ΟΗΕ, Αντζελίνα Τζολί, για την έκδοση «Διεθνούς Πρωτοκόλλου για τη Διερεύνηση και Τεκμηρίωση της Σεξουαλικής Βίας σε Συγκρούσεις».

Ωστόσο, από την κεντρική Αφρική, όπου κατάγεται, μέχρι να φτάσει στο επίπεδο να συνομιλεί με σημαντικές προσωπικότητες για τα δικαιώματα των θυμάτων, ο δρόμος δεν ήταν πάντα βατός για τον Κολμπάσια Χαούσου.

Όλα ξεκίνησαν για εκείνον «ένα βράδυ του Αυγούστου απολύτως φυσιολογικό, που όμως άλλαξε τη ζωή μου για πάντα». Από το δυνατό χτύπο στην πόρτα του σπιτιού του που άκουσε στη μία τα ξημερώματα μέχρι τη στιγμή που οι στρατιώτες έσυραν όλη την οικογένειά του έξω από το σπίτι, δεν ήξερε τι συνέβαινε. Θυμάται έναν πυροβολισμό και μετά κενό μέχρι που ξύπνησε σε ένα στρατόπεδο. Εκεί για επτά μήνες υπέστη πολλά βασανιστήρια.

Ένα σημαντικό σημείο εκκίνησης, εξηγεί, είναι να καταλάβουμε τι σημαίνει βασανισμός. «Τα βασανιστήρια γίνονται πολλές φορές μυστικά. Τα θύματα αισθάνονται ότι φταίνε, εγώ αισθάνθηκα ένοχος γιατί καταφέραμε να επιζήσουμε, ενώ άλλοι όχι. Κάποιες φορές το θύμα δεν συνειδητοποιεί ότι αυτό που υπέστη ήταν βασανιστήρια. Καταστρέφουν τη ζωή του ανθρώπου, τη μνήμη του και έτσι του στερούν ακόμα και τις καλές αναμνήσεις».

Για τον Κολμπάσια σημαντικό είναι το στάδιο της ανάρρωσης για τα θύματα βασανιστηρίων, καθώς «η ανάρρωση, η δικαιοσύνη, είναι διαφορετικές μορφές του αγώνα κατά των βασανιστηρίων», όπως εξηγεί.

Η δική του αποκατάσταση είχε πέντε φάσεις, θυμάται. Στην πρώτη φάση κυριαρχούσε το ένστικτο του επιζώντα, καθώς όταν κατάφερε να ξεφύγει από τους διώκτες του έτρεξε όσο πιο μακριά μπορούσε. «Περπατούσα ξυπόλυτος και ήθελα να απομακρυνθώ όσο πιο πολύ μπορούσα. Φοβόμουν να κοιμηθώ για να μη χάσω πολύτιμο χρόνο και για να μην με βρει κανείς», περιγράφει.

Στη δεύτερη φάση επήλθε η συνειδητοποίηση, όταν κατάλαβε ότι μπορεί να μην ξαναδεί την οικογένειά του. Ακολούθησε η φάση της σύγχυσης, οπότε έπειτα από περιπλάνηση οκτώ μηνών έφτασε στη Βρετανία. «Τότε ήρθα σε επαφή με οργάνωση υποστήριξης προσφύγων και ένας εργαζόμενος προσπαθούσε να με πείσει να ακολουθήσω θεραπεία. Πίστευα, όμως, ότι αν κάποιος έχει ψυχικό πρόβλημα, αυτό οφείλεται σε κακό πνεύμα. Οπότε έφερνα αντιρρήσεις και ένιωθα ντροπή για τα θέματα ψυχικής υγείας. Ωστόσο, έπασχα από εφιάλτες, δεν έτρωγα αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αισθανόμουν έτσι. Δεν πίστευα ότι ένα τραυματικό συμβάν και ταξίδι έχουν τέτοιο αποτέλεσμα», εξομολογείται.

Η τέταρτη φάση ήταν η φάση που αποφάσισε να ακολουθήσει θεραπεία και στο τελευταίο στάδιο επήλθε η αποκατάσταση. «Μου έδωσαν τα «κλειδιά» για να αλλάξω τη ζωή μου. Αυτή όμως ήταν η αρχή για μια μακρά ανάρρωση», λέει. Σήμερα σπεύδει να προσθέσει ότι το ταξίδι προς την ανάρρωση συνεχίζεται. «Είναι ένα ταξίδι που με οδηγεί προς την αποδοχή και την ανακάλυψη εκ νέου του εαυτού μου».

Μετά την ανάρρωσή του ο Κολμπάσια διοχέτευσε όλη την ενέργειά του για τη δημιουργία του δικτύου «Survivors Speak OUT», μέσω του οποίου τα μέλη του θέλουν να επηρεάσουν τη λήψη πολιτικών αποφάσεων και να δημιουργήσουν ένα κόσμο χωρίς βασανιστήρια.

Από έρευνα του δικτύου προέκυψε ότι η αποκατάσταση των θυμάτων, όπως την αντιλαμβάνονται οι επαγγελματίες, είναι διαφορετική από αυτό που προσδοκούν οι επιζώντες, γι’ αυτό το δίκτυο έχει δώσει βαρύτητα στην ολιστική προσέγγιση της αποκατάστασης των θυμάτων. Ο κ. Χαούσου εξηγεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Η θεραπεία είναι ένα μέρος αλλά η αποκατάσταση είναι κάτι πολύ γενικότερο που θα βοηθήσει τον επιζώντα να προχωρήσει στη ζωή του, όπως να έχει πρόσβαση στην εργασία ή το πώς να γίνει καλύτερος γονιός για τα παιδιά του. Η ολιστική υποστήριξη έχει ως στόχο να ενδυναμώσει το άτομο και να το κάνει να αισθάνεται προστατευμένο».

Σήμερα, συμπληρώνει, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα θύματα βασανιστηρίων σε μετακίνηση είναι μεγάλες. «Οι πρόσφυγες έρχονται στην Ευρώπη για ασφάλεια και σταθερότητα αλλά δεν έχουν υποστήριξη και τα βιώματα αυτά προστίθενται στα τραύματα που ήδη έχουν», υπογραμμίζει και ζητάει από τα κράτη και τις κοινωνίες να περιφρουρήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η μάχη αυτή είναι καθημερινή και ο Κολμπάσια παραθέτει ως παράδειγμα την πρόσφατη εμπειρία συνεργάτιδάς του στο δίκτυο, η οποία μετέβη στο αεροδρόμιο του Μάντσεστερ, για να ταξιδέψει στην Αθήνα για το συνέδριο για τα θύματα βασανιστηρίων. Όπως κατήγγειλε, στο βρετανικό αεροδρόμιο υπάλληλος μεγάλης αεροπορικής εταιρείας της αρνήθηκε να επιβιβαστεί γιατί θεώρησε ότι τα ταξιδιωτικά της έγγραφα δεν ήταν αρκετά. «Ωστόσο, πριν αγοράσουμε το εισιτήριο είχαμε ρωτήσει στην ελληνική πρεσβεία και μας είπαν ότι μπορεί να ταξιδέψει. Ο υπάλληλος της Λουφτχάνσα όμως τής αρνήθηκε να ταξιδέψει. Τελικά κλείσαμε άλλη πτήση από το Λονδίνο, από όπου ταξίδεψε κανονικά».

Για τον Κολμπάσια Χαούσου η αλλαγή ξεκινάει από τους ίδιους τους πολίτες: «Όλοι έχουμε τη δύναμη να γίνουμε φάροι ελπίδας για κάποιον που γνωρίζουμε ή δεν γνωρίζουμε. Οι πιο ισχυροί άνθρωποι είναι οι ίδιοι οι πολίτες», καταλήγει.

Credits: Anna Pantelia/MSF

Read previous post:
Οι πυρηνικές δυνάμεις συνεχίζουν να αναβαθμίζουν τα οπλοστάσιά τους

Οι πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη συνεχίζουν να εκσυγχρονίζουν και να αναπτύσσουν τα οπλοστάσιά τους, παρότι καταγράφεται μικρή μείωση του αριθμού...

Close