Υπάρχουν δύο πιθανές εξελίξεις: Αν το αποτέλεσμα επαληθεύει την υπόθεση, θα έχεις κάνει μια μέτρηση. Αν το αποτέλεσμα δεν συμφωνεί με την υπόθεση, τότε θα έχεις κάνει μια ανακάλυψη. Enrico Fermi, 1901-1954, Ιταλοαμερικανός πυρηνικός φυσικός

Έκθεση και λεύκωμα για τα 100 χρόνια από τη γέννηση της φωτογράφου Ruth Orkin

19 Οκτωβρίου, 2021

Συμπληρώθηκαν φέτος 100 χρόνια από τη γέννηση μιας από τις με τη μεγαλύτερη επίδραση γυναίκες φωτογράφους του 20ού αιώνα, της Αμερικανής Ruth Orkin· με τον φακό της αιχμαλώτισε την αισιοδοξία των μέσων του προηγούμενου αιώνα και όρισε τι είναι μοντέρνο. «Η Ruth είχε μια ισχυρή προσωπικότητα. Ήταν πολύ χαρισματική» λέει η κόρη της, η Mary Engel, διευθύντρια του Ruth Orkin Photo Archive, η οποία τιμά την επέτειο με την έκθεση «Ruth Orkin: Expressions of Life» στην γκαλερί Fotografiska της Νέας Υόρκης και με την έκδοση καινούργιου λευκώματος με τίτλο «Ruth Orkin: A Photo Spirit».

Κόρη της ηθοποιού του βωβού Mary Ruby, η Ruth Orkin μεγάλωσε πίσω από τις κάμερες στο Χόλιγουντ και άρχισε να τραβά φωτογραφίες στην τρυφερή ηλικία των 10 ετών με την πρώτη της μηχανή, μια Univex (των 39 σεντς). Στην ηλικία των 17, αποφάσισε να πάει με ποδήλατο από το Λος Άντζελες στη Νέα Υόρκη για να δει την Παγκόσμια Έκθεση του 1939. Το έκανε, σε τρεις εβδομάδες, φωτογραφίζοντας καθ’ οδόν.

Το 1943 εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη για να κάνει πραγματικότητα το όνειρό της: freelance φωτορεπόρτερ, σε ένα επάγγελμα στο οποίο κυριαρχούσαν οι άντρες. Δύο χρόνια μετά γίνεται το άλμα: οι Τάιμς της Νέας Υόρκης της παραγγέλνουν να φωτογραφίσει τον Λέοναρντ Μπερνστάιν. Έκτοτε, άρχισε να φωτογραφίζει σκηνές στον δρόμο
( https://www.instagram.com/p/CUu5FduMDg9/ ) και διασημότητες όπως τον Μάρλον Μπράντο, την Άβα Γκάρντνερ, τον Τενεσί Ουίλιαμς, τη Λορίν Μπακόλ
( https://www.instagram.com/p/CUS3245p9VJ/ ) για το Life, το Look και το Ladies Home Journal.

Παντρεύτηκε τον φωτογράφο και σκηνοθέτη Morris Engel τo 1952· οι δυο τους έγιναν μια σημαντική δύναμη στην ανεξάρτητη καλλιτεχνική σκηνή της Νέας Υόρκης και συνεργάστηκαν σε δύο ταινίες: το «Little Fugitive» (1953) και το «Lovers and Lollipops» (1955). Η πρώτη βραβεύτηκε με Αργυρό Λέοντα στη Βενετία, ήταν υποψήφια για Όσκαρ και ο Φρανσουά Τρυφώ τη χαιρέτιζε ως την ταινία που ενέπνευσε τη γαλλική Nouvelle Vague στον κινηματογράφο.

«Νομίζω ότι εκείνα τα χρόνια ήταν πλεονέκτημα να είσαι γυναίκα, για έναν και μόνο λόγο: οι άγνωστοι ήταν πολύ λιγότερο καχύποπτοι απέναντι σου» έγραψε η φωτογράφος Ruth Orkin, η οποία θεωρούσε ότι το τέλειο στούντιο για αυτήν ήταν η μεγαλοπρεπώς φωτισμένη αίθουσα αναμονής του Penn Station ( https://www.instagram.com/ruthorkinphoto/hl=en ).

Η έκθεση ολοκληρώνεται στις 5 Δεκεμβρίου και στον σύνδεσμο https://www.artbook.com/9783775750950.html περισσότερες πληροφορίες για το λεύκωμα.