Είναι επικίνδυνο για έναν υποψήφιο να λέει πράγματα που οι άνθρωποι μπορεί να θυμούνται - Γιουτζίν Μακάρθυ

Βούτσης και ΣΥΡΙΖΑ κάνουν λάθος για την αξία χριστιανικής και εθνικής συνείδησης

Ο κ. Βούτσης είπε τις προάλλες:

–«Η εποχή δεν μπορεί να είναι βαθύτατα συντηρητική. Η μεταμνημονιακή Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζεται σε ατζέντα «Ελλάς Ελλήνων χριστιανών» ούτε «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».

–» Η θρησκευτική συνείδηση είναι για κάθε άνθρωπο κάτι ιδιαίτερο. Είμαστε ένα σύγχρονο κράτος και όχι «ταλιμπάν» της Ορθοδοξίας».

–«Οι παραδόσεις σε πολύ μεγάλο βαθμό κρατούνται όσο τις κρατάει η εποχή τους».

Δικαίωμα του κ. Βούτση να έχει την άποψη του αλλά επιτρέψτε μου να διαφωνήσω και να καταθέσω τη δική μου.

Πρώτον ένα Χριστιανικό κράτος μπορεί κάλλιστα να είναι σύγχρονο και δημοκρατικό!

Για την ακρίβεια εδώ και πολλές δεκαετίες  αυτό που ονομάζουμε «σύγχρονα κράτη» είναι κατά κανόνα Χριστιανικά Κράτη! 

Πολλά απ’ αυτά έχουν και στο εθνικό σύμβολό τους – δηλαδή τη σημαία τους – το σχήμα του σταυρού (όπως και η Ελλάδα)! Για παράδειγμα η Δανία, η Σουηδία, η Νορβηγία, η Βρετανία (τριπλό σταυρό, μάλιστα προς τιμήν τριών Προστατών Αγίων) και η Ελβετία…

Ακόμα και η Ιρλανδία, που δεν έχει το σταυρό στη σημαία της, είναι βαθύτατα Καθολική.

Σε πολλά απ’ αυτά κυβερνούν οι Χριστιανοδημοκράτες, όπως στη Γερμανία για παράδειγμα, την «ηγέτιδα» της Ευρώπης.

Ενώ στη Βρετανία, ο εστεμμένος αρχηγός του κράτους (Βασίλισσα σήμερα) είναι ταυτόχρονα και αρχηγός της Εκκλησίας!

Ενώ στις ΗΠΑ το εμβληματικό χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου έχει αποτυπώσει το σύνθημα: In God we Trust! (Έχουμε εμπιστοσύνη στο Θεό»!)

Κι αυτό δεν είναι καν το μόνο θρησκευτικό σύμβολο της επίσημης Αμερικής!

Και κάθε διάγγελμα του Αμερικανού Προέδρου στον Αμερικανικό Λαό τελειώνει με την τυποποιημένη φράση (ή παραλλαγές της):

«So help you God» (Ο Θεός μαζί σας!).

Και στη Νότιο Αφρική, «πατέρας του Έθνους», δίπλα στην προσωπικότητα του Νέλσονος Μαντέλα, αναγνωρίζεται ο Ντέσμουντ Τούτου: Καθολικός Αρχιεπίσκοπος της χώρας τα δύσκολα χρόνια του αγώνα της κατά το απαρτχαϊντ. Και τιμηθείς με το Νόμπελ Ειρήνης το 1984…

Για να μην μιλήσουμε για την μεγάλη επιρροή που έχει σήμερα η Εκκλησία σε πολλές από τις πρώην Κομμουνιστικές χώρες, με πιο χτυπητά παραδείγματα την ίδια τη Ρωσία και την Πολωνία (και την Κροατία, βεβαίως).

Είναι… «ταλιμπάν» όλες αυτές οι χώρες;

Εκείνο που ξεχωρίζει μια σύγχρονη δημοκρατική χώρα, από μια χώρα-«ταλιμπάν», είναι η ανεκτικότητα σε αλλόδοξους. Το να μπορεί κανείς, δηλαδή, να ασκεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα ανεμπόδιστος.

Δεν είναι «πρόβλημα», να έχουν θρησκευτική ταυτότητα τα ίδια τα κράτη και οι λαοί τους.

Είναι όρος ύπαρξής τους, να αναπαράγουν την εθνική-θρησκευτική τους ταυτότητα και να την περνάνε στις νέες γενιές τους. Αλλά είναι και δημοκρατική τους υποχρέωση, να επιτρέπουν και στους «αλλόδοξούς» τους να κάνουν το ίδιο…

Κι από αυτή την άποψη η Ελλάδα, είναι απόλυτα δημοκρατική. Είναι ίσως πιο ανεκτική (ιδιαίτερα προς κάποιες θρησκευτικές σέχτες) από ό,τι η Γαλλία που υπερηφανεύεται ότι είναι etat laic…

Το ειδικό πρόβλημα με τους μουσουλμάνους που έχουμε είναι άλλου τύπου.

Οι Έλληνες μουσουλμάνοι στη Θράκη έχουν πλήρη δικαιώματα (σε κάποια σημεία περισσότερα απ’ ό,τι οι ομόθρησκοί τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες).

Το πρόβλημα που έχουμε είναι με τους παράνομους μετανάστες που μας έχουν έλθει. Κι εδώ το πρόβλημα δεν είναι ότι εκείνοι είναι μουσουλμάνοι. Είναι ότι έχουν έλθει παράνομα, δεν δικαιούνται ασύλου γιατί ΔΕΝ είναι «πρόσφυγες», οι περισσότεροι δεν θέλουν να ζήσουν εδώ, έχουν και πρέπει να υπάρξει κάποιος έλεγχος κατά την εδώ παραμονή τους και ομαλός τρόπος επαναπατρισμού τους.

Το πρόβλημα μαζί τους είναι ότι δεν θέλουμε να έλθουν στη χώρα μας «ταλιμπάν», έτοιμοι να εξαπολύσουν «τζιχάντ»!

Δεν είμαστε εμείς οι… ταλιμπάν!

Απλώς, δεν θέλουμε «εισαγόμενους» ταλιμπάν!

Γιατί έχουν συμβεί πολλά τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη.

Και δεν θέλουμε να αρχίσουν να συμβαίνουν κι εδώ…

 

Και δεν μας αρέσει η εφαρμογή της «Σαρίας» στη χώρα μας (του Μουσουλμανικού αστικού και οικογενειακού δικαίου), που υπάρχει, δυστυχώς.

Γιατί εμείς είμαστε σύγχρονοι άνθρωποι και δεν ανεχόμαστε τη «Σαρία». Όπως δεν την ανέχονται σε κανένα ευρωπαϊκό κράτος! Γι’ αυτό!

Κι ύστερα ο κ. Βούτσης, ως εκ της θέσεώς του, πρέπει να διαβάσει και το …Σύνταγμα της χώρας. Όχι όλο, μόνο το άρθρο 3 και το άρθρο 16 (εδώ μόνο τη δεύτερη παράγραφο)…

Γιατί το Σύνταγμά μας ορίζει σαφώς (άρθρο 3) ότι η Ελληνική Δημοκρατία είναι Ορθόδοξο Χριστιανικό κράτος, τελεία και παύλα.

Ναι, βεβαίως, ανεκτικό στους αλλόδοξους.

Ναι, ασφαλώς, με κάθε σεβασμό στα θρησκευτικά φρονήματα των συμπολιτών μας (όχι κατ’ ανάγκην σε κάθε παράνομο που μας έρχεται με το έτσι θέλω), αλλά υποχρεωμένο να προάγει την εθνική και θρησκευτική συνείδηση των νεοελλήνων στα σχολεία (άρθρο 16 παράγραφος 2).

Είπε κι άλλα σχετικά ο κ. Βούτσης: Όπως οι υπαινιγμοί του για το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» της χούντας. Και η περιφρονητική του αποστροφή για το «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια».

Όμως πόσο φαρισαϊκό είναι να «κυνηγάει» κανείς τις πεθαμένες και νικημένες προ δεκαετιών χούντες και να υποστηρίζει τις σημερινές όπως στη Βενεζουέλα, για παράδειγμα.

Κατά τον κ. Βούτση η μεταμνημονιακή Ελλάδα δεν μπορεί να στηριχθεί σε έννοιες ή σε αξίες, «παρωχημένες», όπως η Πατρίδα, η Θρησκεία και η Οικογένεια. Αυτά είναι του «παρελθόντος», υπονοεί..

Αυτό, όμως, είναι ένα μεγάλο λάθος του Βούτση και του ΣΥΡΙΖΑ.

Για προσπαθήστε να φανταστείτε μια κοινωνία αθέων, χωρίς εθνική συνείδηση, χωρίς παραδόσεις και χωρίς οικογενειακούς δεσμούς

Δεν χρειάζεται να κουραστείτε:

* Είχαμε αθεϊκές κοινωνίες. Στον «υπαρκτό σοσιαλισμό»…

Κατέρρευσαν όλες! Γιατί ήταν ανελεύθερες και οπισθοδρομικές.

Τέτοια… «πρόοδος», τρομάρα τους.

Κι όταν κατέρρευσαν τι έγινε εκεί;

Εγκληματικότητα, εσωτερικό χάος, πείνα και υπανάπτυξη για χρόνια.

Κι όταν συνήλθαν, το θρησκευτικό συναίσθημα σε αυτές ακριβώς τις χώρες είναι σήμερα πιο αναπτυγμένο απ’ ό,τι στις υπόλοιπες δημοκρατίες της Δύσης.

Οι πρώην άθεοι είναι σήμερα οι πιο θρησκευόμενοι!

Βεβαίως ο θρησκευτικός σκοταδισμός είναι κακό πράγμα. Κάθε σκοταδισμός είναι κακό πράγμα. Και χειρότερος σκοταδισμός είναι αυτός του Μαρξισμού.

Της μόνης Θρησκείας χωρίς «Θεό»

Οι αθεϊκές κοινωνίες γίνονται «αγέλες αρπακτικών»! Και κάνουν γενιές να συνέλθουν…

Στην αρχαία Δημοκρατία του Περικλή τιμούσαν τα Ιερά και τα Όσια.

Στις ΗΠΑ του Αβραάμ Λίνκολν, καλλιεργούσαν συστηματικά της θρησκευτική Πίστη, ως «όπλο» στον αγώνα τους για ανθρωπιστικά ιδεώδη (τότε επιβλήθηκε για πρώτη φορά η εμβληματική φράση In God we Trust).

Κι αυτό το θύμιζε συνεχώς ο αιδεσιμότατος Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ! Και το θυμίζει ακόμα, ο επίσης αιδεσιμότατος Τζέσε Τζάκσον, υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις ΗΠΑ.

«Το ούκ έστιν άρσεν ή θήλυ, ουκ έστιν ελεύθερος η δούλος», από την «επί του Όρους ομιλία», είναι «σημαία» για κάθε σύγχρονο κίνημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και σε πολλά πρωτοστάτησαν Χριστιανοί ιερωμένοι, από τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ως τον Ντέσμοντ Τούτου.

 

Όμως, είναι λάθος και η θέση Βούτση και ΣΥΡΙΖΑ και την Πατρίδα!

 

Χάρη στις Πατρίδες και τα έθνη υπάρχει η δημοκρατία!

Κι αν δεν το έχει καταλάβει ακόμα, ας διαβάσει τον «Επιτάφιο» του Περικλέους. Την πιο πατριωτική ομιλία που υπήρξε ποτέ!

Και το πιο συγκλονιστικό ύμνο στη Δημοκρατία που υπήρξε ποτέ!

Τα έθνη δημιουργούν κοινή πολιτιστική ταυτότητα στους ανθρώπους, πέρα από τους τοπικισμούς και το φυλετισμό.

Γι’ αυτό και όταν πέφτουν αυταρχικά πολυεθνοτικά καθεστώτα (τύπου ΕΣΣΔ ή Γιουγκοσλαβίας ή Τσεχοσλοβακίας) εθνικά κράτη δημιουργούνται στη θέση τους.

Όχι μόνο στο (εγγύς) παρελθόν…

Και τώρα:

Οι Κούρδοι ανακηρύσσουν σε λίγους μήνες τη δική τους Πατρίδα.

Και δημοκρατίες όπου δημιουργήθηκαν μετά από αντι-αποικιακές εξεγέρσεις, κοινή εθνική συνείδηση προσπάθησαν να δημιουργήσουν.

Όπως έγινε στις ίδιες τις ΗΠΑ και στην Αυστραλία.

Μπορείς να συνυπάρξεις με άλλους – ακόμα και «διαφορετικούς» θρησκευτικά ή φυλετικά – μόνον αν έχει εμπεδωθεί «κοινή αίσθηση του ανήκειν». Δηλαδή κοινή εθνική ταυτότητα.

Κι όποιος υπονομεύει την Πατρίδα, τα σύμβολά της και την πολιτιστική ιδιοπροσωπεία της, ουσιαστική υπονομεύει την «κοινή αίσθηση του ανήκειν». Δηλαδή την ίδια τη συνοχή της κοινωνίας, που είναι το υπόβαθρο της σύγχρονης δημοκρατίας.

Το σενάριο που προτείνει και προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει την ελληνική να γίνει μια κοινωνία αθέωνχωρίς εθνική ταυτότητα, χωρίς πολιτιστικές παραδόσεις, έναν ετερογενή «πληθυσμό».

Μπορεί η Ελλάδα να έχει χίλια στραβά αλλά διαφωνώ πως μέσα σε αυτά συμπεριλαμβάνεται η χριστιανική πίστη και η εθνική συνείδηση. Αντίθετα, σε ένα λαό που αρέσκεται να διχάζεται για τα πάντα, η θρησκευτική του πίστη και αγάπη του για την πατρίδα είναι από τα λίγα που τον ενώνουν.

Η πρόοδος και ο εκσυγχρονισμός δε θα έρθουν από την ακύρωση της πίστης μας και της εθνικής μας ταυτότητας. Όποιος ποντάρει σε αυτό κάνει λάθος.

Θ.Κ

analitis.gr

 

Read previous post:
«Χατ-τρικ» ο Αμπουμπακάρ

Με χατ τρικ του Βίνσεντ Αμπουμπακάρ (18΄, 21΄, 77΄) η Πόρτο επικράτησε 3-0 της Μορεϊρένσε κι έκανε το 3Χ3 στο...

Close