Ένα λάθος που επαναλαμβάνεται περισσότερο από μία φορά είναι μια απόφαση. Πάουλο Κοέλο, 1947-, Βραζιλιάνος συγγραφέας

Οι βενετσιάνικες αλαταποθήκες του 16ου αιώνα το σημερινό σύγχρονο γνωστικό περιβαλλοντικό Κέντρο της Κέρκυρας

18 Νοέμβριος, 2018

Κανείς δε θα το πίστευε πως οι άλλοτε πέτρινες Βενετσιάνικες αλαταποθήκες του 16ου αιώνα θα αποτελούσαν σήμερα ένα από τα μοναδικά γνωστικά – Περιβαλλοντικά Κέντρα της Ελλάδας, του οποίου η δεκαετή λειτουργία το κατατάσσουν στο βάθρο της πρωτιάς, σε πρωτοτυπία και ενδιαφέρον.

Η περιοχή που βρίσκεται είναι οι Αλυκές Λευκίμμης, μία τεράστια έκταση περίπου 1050 στρεμμάτων όπου εκτός από τις υπαίθριες εκτάσεις παραγωγής του αλατιού που είχε κάποτε, περιλάμβανε δύο μεγάλες βενετσιάνικες αποθήκες αλατιού, ένα τρίτο κτίσμα που χρησιμοποιούνταν ως διοικητήριο, τα ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι και σήμερα, το παλιό ζυγιστήριο, το αλώνι- στραγγιστήριο, όπου «χαμπάριαζαν» (έκαναν σωρό) οι εργάτες το αλάτι, το μηχανοστάσιο- αντλιοστάσιο και το φυλάκιο από όπου οι φύλακες έλεγχαν των χώρο των αλυκών.

Το αλάτι κάποτε για τους Κερκυραίους, αλλά και τους κατακτητές τους ήταν ο κύριος οικονομικός πνεύμονας του νησιού. Η πολιτισμική επιρροή που άσκησε, η παραγωγή και η εμπορία του, ήταν γνωστή σε όλες τις ιστορικές περιόδους του νησιού, με την Κέρκυρα να είναι γνωστή για τις αλυκές της, ακόμη και από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύει το ΑΠΕ-ΜΠΕ η ιστορία των αλυκών Λευκίμμης χάνεται στην περίοδο των Anjevins (Ανδηγαυική Περίοδος (1274-1386), όπου πιθανόν δημιούργησαν και τις τρεις αλυκές της Κέρκυρας: στον Ποταμό, στη Γαρίτσα και στη Λευκίμμη. Η λειτουργία των αλυκών της Κέρκυρας και της Λευκίμμης, φέρεται σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία πως ξεκινά κατά τη δεύτερη περίοδο κατοχής του νησιού από τους Βενετούς. Το αλάτι θεωρείτο άλλωστε ο «λευκός χρυσός» της εποχής. Τα κέρδη από το κερκυραϊκό αλάτι ήταν τόσα, ώστε χρησιμοποιούνταν ως ανταλλακτικό προϊόν για να καλύψουν τις ανάγκες της κερκυραϊκής αγοράς σε σιτάρι, αλλά και για να εξασφαλίσουν τους πόρους για οχυρωματικά και άλλα έργα.

Μάλιστα το 1630 οι αλυκές της Λευκίμμης έρχονται πρώτες σε παραγωγή στην Κέρκυρα. Η παραγωγή υπολογίζονταν περίπου σε 21 τόνους αλατιού το χρόνο, που αποθηκεύονταν στις τεράστιες ειδικά κατασκευασμένες για να κρατούν μακριά την υγρασία, αλαταποθήκες. Η λειτουργία των αλυκών Λευκίμμης κράτησε αιώνες και την εκμεταλλεύτηκαν όλοι οι κατακτητές του νησιού. Ενδεικτικά το 1941, η ετήσια παραγωγή υπολογίζεται στους περίπου 3.5 χιλ. τόνους αλάτι.

Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1949 με απόφαση του υπουργού Εθνικής Οικονομίας οι αλυκές Λευκίμμης δεν καλλιεργήθηκαν λόγω μικρής απόδοσης, ενώ το 1950 λειτούργησαν κανονικά μέχρι να κλείσουν οριστικά το 1988, με την ίδρυση του εθνικού φορέα άλατος των «Ελληνικών Αλυκών Α.Ε.».

Read previous post:
Πρ. Παυλόπουλος: Επίλυση του Κυπριακού με πλήρη σεβασμό του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου

«Η θυσία και η ιερή μνήμη του Κυριάκου Μάτση δείχνουν σήμερα σ’ όλον τον Ελληνισμό και, πρωτίστως, στις Ηγεσίες του...

Close