O άνθρωπος που του έχουν αρνηθεί το δικαίωμα να παίρνει σημαντικές αποφάσεις, αρχίζει να θεωρεί σημαντικές τις αποφάσεις που του επιτρέπεται να παίρνει. Northcote Parkinson, 1909-1993, Βρετανός ιστορικός

Ο Πούτιν ποντάρει στο χαρτί του Ντόναλντ Τραμπ

2 Ιανουάριος, 2016
Στην ετήσια συνέντευξη Τύπου για το τέλος του χρόνου, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν ήταν τόσο χαλαρός, κυνικός, τολμηρός και επιθετικός όσο ο αγαπημένος του υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ.
Ισχυρίστηκε επανειλημμένα ότι η ταχέως καταρρέουσα οικονομία της Ρωσίας ακμάζει – κάτι που δεν πιστεύουν ούτε οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του. Μετά από 15 χρόνια παραστάσεων σαν κι αυτήν, έχω συνηθίσει την οργουελική διγλωσσία του Πούτιν – ο πόλεμος είναι ειρήνη, η άγνοια είναι δύναμη κλπ. Αλλά εφέτος προβίβασε τον στόμφο σε ένα ανώτερο επίπεδο.Επέμεινε ότι η μείωση στο ΑΕΠ της Ρωσίας – περίπου 3,7% το τελευταίο έτος – έχει προκληθεί κυρίως από την κατακόρυφη πτώση των τιμών του πετρελαίου, αναφέροντας πολύ σύντομα τις δυτικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν για την προσάρτηση της Κριμαίας. Και ενώ καυχήθηκε ότι η Ρωσία έχει 364 δισεκατομμύρια δολάρια σε αποθεματικά σε ξένο νόμισμα, δεν είπε τίποτα για τον εξοντωτικό πληθωρισμό στο 12,3% ή ότι μεγάλο μέρος των αποθεματικών αυτών έχουν ήδη δεσμευθεί.

Η ετήσια συνέντευξη Τύπου έδωσε επίσης στον Πούτιν την ευκαιρία να παρουσιάσει τη συμμετοχή της Ρωσίας στη Συρία με τρόπο θετικό, και φρόντισε να το πράξει.

Η αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή είναι τόσο ασυνάρτητη, λέει, ώστε δικαιολογείται η ρωσική επέμβαση. Ο Πούτιν είπε επίσης – παρ ‘όλες τις αποδείξεις για το αντίθετο – ότι η παρουσία της Ρωσίας στη Συρία δεν θα επεκταθεί πέρα από την επίλυση της σύγκρουσης. Αλλά η Ρωσία έχει ήδη ναυτικές και αεροπορικές βάσεις στην Ταρτούς και την Λατάκια – προπύργια που ο Πούτιν έχει δεσμευτεί να υπερασπιστεί.

Η προσάρτηση της Κριμαίας και η εισβολή της Ρωσίας στην Ανατολική Ουκρανία δείχνουν ότι ο Πούτιν συγκεντρώνει εδάφη και δεν τα εγκαταλείπει – τουλάχιστον όχι χωρίς να πάρει κάτι σε αντάλλαγμα.

Κάποτε επαίνεσε την Μεγάλη Αικατερίνη ως την αγαπημένη του ηγέτιδα της Ρωσίας. «Εχυσε λιγότερο αίμα, αλλά συγκέντρωσε περισσότερα εδάφη από ό,τι ο Μέγας Πέτρος», είπε. Το 1772, η Αικατερίνη έστειλε πολεμικό πλοίο στη Συρία για να βοηθήσει τους ντόπιους να αναχαιτίσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δύο χρόνια αργότερα, η ίδια επέλεξε να εγκαταλείψει την περιοχή, ικανοποιημένη με τις παραχωρήσεις των Οθωμανών στην Κριμαία. Ο Πούτιν φαίνεται να θέλει ένα παρόμοιο αποτέλεσμα.

 Οπως η Αικατερίνη, ο Πούτιν ελπίζει σε ανταλλάγματα.  Η Ουκρανία παραμένει σαφώς κορυφαία προτεραιότητα της Ρωσίας. Παρεμβαίνοντας στη Συρία – σύγκρουση που αφορά πρωταρχικά την Ευρώπη και τις ΗΠΑ – το Κρεμλίνο θεωρεί ότι έχει αποκτήσει επιρροή στους δυτικούς εταίρους της Ουκρανίας. Οι συνέπειες – συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών απωλειών και την απειλή αντιποίνων από το Ισλαμικό Κράτος – ωχριούν σε σύγκριση με το ενδεχόμενο μιας μεγάλης συμφωνίας που θα του εξασφαλίζει κέρδη πιο κοντά στα σύνορά του.

Ο Πούτιν είναι τόσο σίγουρος ότι κρατάει όλα τα χαρτιά που είπε ότι είναι έτοιμος να «συνεργαστεί με όποιον πρόεδρο ψηφίσει ο αμερικανικός λαός». Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία για το ποιόν Αμερικανό υποψήφιο θα ήθελε να δει ο Πούτιν στον Λευκό Οίκο. Επαινεί τον Τραμπ σαν «ζωηρό, ταλαντούχο άνθρωπο» και «απόλυτο ηγέτη στον προεκλογικό αγώνα».

Οι δύο άνδρες σίγουρα αξίζουν ο ένας τον άλλον. Και οι δύο είναι άψογοι προπαγανδιστές και θεατρίνοι. Και οι δύο είναι έτοιμοι – ακόμα και πρόθυμοι – να εκφοβίσουν, να δημαγωγήσουν, και να πουν ψέματα για να πάνε μπροστά. Ο Τραμπ έχει χτίσει την εκστρατεία του πάνω στην άγνοια που την παρουσιάζει σαν δύναμη. Το απλοϊκό σύνθημά του – «Να κάνουμε την Αμερική και πάλι μεγάλη!» – θα μπορούσε να έχει βγει από τα χείλη του Πούτιν. Οπως και ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζει την ανικανότητα και την αδυναμία του χαρακτήρα σαν παντοδυναμία και τολμηρή ηγεσία.

Ο Πούτιν σχεδιάζει να παραμείνει στην εξουσία για τουλάχιστον άλλη μία δεκαετία. Εάν οι ΗΠΑ εκλέξουν πρόεδρο τον Τραμπ, θα έχουν ένα φίλο στη Ρωσία, αν και σχεδόν πουθενά αλλού.
H Νίνα Χρούστσεβα είναι συγγραφέας και καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο The Νew School στη Νέα Υόρκη.
Read previous post:
2016: Αυτοί είναι οι φόροι και οι αλλαγές που φέρνει στη ζωή μας

Έτος σταθμός θα είναι το 2016 με σωρεία φόρων και τον κλοιό να σφίγγει περισσότερο για αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες, μικρομεσαίους,...

Close